"Papa, word jij dan geen burgemeester?"

U hebt het de voorbije dagen ongetwijfeld gezien op televisie of gelezen in de krant: het Vlaams Belang roept zichzelf met een brede smile uit tot grote winnaar van deze verkiezing. Zelf de monsterscore van Janssens en het feit dat het VB niet langer de grootste partij is in Antwerpen, worden bestempeld als een Pyrrusoverwinning voor de sossen. Blij dat we gisteren tijdens het zappen bij VTM bleven hangen.
Een ploeg van Telefacts had de eer om Filip Dewinter een hele dag te mogen volgen. Het begint met een gezellig tafereel. Dewinter kijkt thuis met zijn familie naar de eerste resultaten. Goed nieuws, lachende gezichten. Dan trekt de karavaan naar het VB-hoofdkwartier aan de leien. Nog steeds een gezellige sfeer, blanke broeders en zusters onder elkaar. Het VB ruikt haar overwinning in Antwerpen. Er circuleren zelfs al briefjes met spitsvondige slogans: "Janssens, Janssens, alles is voorbij..." En dan staan de gezichten plots op onweer. De eerste resultaten uit Antwerpen komen na lang wachten binnen. Dewinter: "De socialisten doen er 20 procent bij in Antwerpen. Wat? Twintig erbij? En wij gaan 5 procent achteruit? Waar slaat dat allemaal op? Jongens, jongens, hoe kan dat allemaal?"
Het beste moet dan nog komen. De cameraploeg van Telefacts wordt verzocht de kamer te verlaten, maar Dewinter vergeet een detail: het microfoontje op zijn vest staat nog aan. "Janssens haalt 66.000 voorkeursstemmen en ik 56.000. Dat kan toch niet?" Zijn vrouw herinnert hem nog even aan oudere resultaten: "In 2004 had je nog zoveel meer dan Janssens?" Zijn dochter kan niet meer volgen: "Papa, word jij dan geen burgemeester?"
Voor de partijtop weer naar het Eigen Volk trekt, maakt Dewinter nog even duidelijk hoe ze gaan reageren: "Ik denk dat we ons best concentreren op de plaatsen waar we winnen. En nu lachen! Smile, smile!" Even later in de auto, blijkt ook Anke Vandermeersch te kunnen praten: "We stagneren", stelt de blondine voor. "Neen, we verliezen nergens. We winnen overal en we verliezen nergens. Zo moet dat", benadrukt Jurgen Verstrepen.

Ik zie A graag!

Wie mij momenteel ziet rondlopen, zou me wel eens kunnen verwarren met een VTM-omroepster. Niet dat ik plots blond haar en borsten heb, wel omdat ik sinds gisterenavond met een brede glimlach rondloop die maar niet lijkt te verdwijnen. Zelfs met een lichte kater zijn we deze ochtend fluitend naar het werk gefietst. Een lichte kater? Juist ja, wij hadden gisteren iets te vieren. Om professionele redenen hebben we de verkiezingsuitslagen live gevolgd vanop het Antwerpse stadhuis en ik kan u garanderen dat daar een bijzonder fijne sfeer hing. We hoorden Filip De Winter stoere verklaringen afleggen op televisie, maar we hebben hem nadien niet veel meer zien lachen. Hij mag weer zes jaar oppositie gaan voeren.
Na onze werkuren op het stadhuis nog vlug enkele bollekes binnengekapt en dan richting Zuiderpershuis getrokken. Ik zag er een dronken en dansende Jan Decleir, een buurman die me bijna letterlijk in de armen viel en vooral heel veel lachende mensen. Het was fantastisch.
Het belangrijkste cijfer voor mij? Het Vlaams Belang is met lijsttrekker Bart Debie 4,6 procent gezakt in Borgerhout. Hahaha! Sorry, ik kan dat niet laten. Bon, ze hebben daar al duidelijke verklaringen voor. Het is het migrantenstemrecht, mijnheer! Onzin. In totaal gaat het in heel Antwerpen om 1.045 stemmen, goed voor 0,33 procent. Een verwaarloosbaar cijfer dus. Maar mijnheer, het is de witte stadsvlucht! Onzin. En die verklaring komt van mensen die in een grote villa wonen in Ekeren. Wie de voorbije jaren in Borgerhout heeft rondgelopen, weet dat er dingen veranderen. Natuurlijk lopen er nog dingen mis, maar ik ben blij dat mijn buurt vooral heeft gekozen voor partijen die aan politiek doen in ieders belang.
Ik ben niet geboren en getogen in Antwerpen, maar hun chauvinisme neem ik met plezier over: Antwerpenaars zijn trendsetters, dixit Jan Decleir. Het Vlaams Blok is groot geworden in Borgehout, in Borgerhout zullen we het Vlaams Belang weer klein krijgen. De rest van Vlaanderen volgt wel...

Luister NIET naar Bob Dylan

Ik had nooit naar de muziek van Bob Dylan mogen luisteren.

Eigenlijk ben ik er nog niet zó lang mee bezig, ongeveer een jaar of twee. Voordien kende ik alleen de Grote Hits: Blowin' in the Wind, The Times They Are A-Changin', Mr. Tambourine Man en consoorten. En toen tikte ik dus ergens 'Blood on the Tracks' op de kop. Je denkt: "Tof, zo'n plaatje dat je op de achtergrond kan laten meespelen". Nou ja, niet dus: je zet Dylan niet 'zomaar' even op. Sommige songs geven pas na meerdere luisterbeurten hun geheimen prijs, maar toch kan je ook na een eerste luisterbeurt niet om Dylan heen. Luister eens naar Tangled Up In Blue of If You See Her, Say Hello en u zal begrijpen wat ik bedoel. Na 'Blood on the Tracks' volgden nog platen: 'Blonde on Blonde', 'Highway 61 Revisited', 'Desire' en 'Time Out of Mind'. Het betert er dan niet meteen op: Dylan negeer je niet.

Er zijn dit jaar al een paar geweldige platen uitgekomen. Denk maar aan nieuw werk van TV On The Radio, Joan As Police Woman of recent nog Bonnie Prince Billy. Maar er is dus ook Modern Times, de nieuwe Bob Dylan. Het probleem met Dylan is dat hij de rest van mijn platenkast degradeert tot tweedeklassevoetbal, terwijl hij jaar na jaar met de vingers in de neus de Champions League-finale wint. Hoe goed ik TV On The Radio ook vind: het is geen Bob Dylan. Wees dus gewaarschuwd: luister NIET naar Bob Dylan, want uw platenkast zal nadien nooit meer dezelfde zijn...

Bonnie & Co op de Luisterpaal

Het is weer fijn toeven op de vernieuwde Luisterpaal van 3voor12. Eerst en vooral is er The Letting Go, de jongste worp van Bonnie Prince Billy. Verwacht niets nieuws, maar leunt u vooral rustig achterover voor twaalf songs zoals alleen Zijne Bebaardheid die maakt. Voor The Letting Go trok hij met muzikanten van The Dirty Three en met zangeres Dawn McCarthy van Faun Fables richting IJsland. Het resultaat klinkt na de eerste beluisteringen alvast behoorlijk indrukwekkend. Wij horen veel melancholie, een hoop strijkers en breekbare stemmen. The Letting Go gaat ons door natte herfstmaanden en koude winteravonden loodsen.

Als u dan toch richting Luisterpaal gesurft bent, kunt u er trouwens zonder problemen een tijdje blijven hangen. Luister onder meer naar Pieces of The People We Love van The Rapture, A Present Perfect van White Circle Crime Club en vooral ook naar I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass van Yo La Tengo. Veel luisterplezier!

"Get the bloggers on board"

Hoe maak je van een band als Tapes 'n Tapes de nieuwste hype? Indie Marketing Guru Clell Tickle heeft zo zijn eigen manier om bloggers te overtuigen, collega-muzikanten te intimideren en de mensen van pitchforkmedia onder druk te zetten. Hilarisch filmpje, gezien bij Timver. Oh ja, Tapes 'n Tapes speelt op 20 november in de Botanique.

Afghan Whigs weer samen

Your attention, please. Now turn off the light! Ok, geen originele openingszin en het bericht is al een week oud, maar het blijft het beste nieuws dat wij de laatste 28 jaar gehoord hebben. The Afghan Whigs are back! Understand, do you understand? De band is voor het eerst sinds 1998 weer samen om enkele nieuwe nummers op te nemen. De songs zouden volgend jaar verschijnen op 'Unbreakable', een verzamelbox die de meest sexy band van de jaren '90 nog eens in de schijnwerpers zet. Of de Whigs ook gaan touren is nog niet geweten. Frontman Greg Dulli blijft ondertussen in ieder geval gewoon verder spelen met zijn Twilight Singers.
Wie The Afghan Whigs niet goed kent (barbaren!), moet zeker eens de video's bekijken van het fantastische Miles iz Ded ("Don't forget the alcohol, oh baby!") en van Debonair. Of nee, wandel gewoon nu naar de platenboer en koop onmiddellijk Gentlemen. Tot nader order nog steeds de beste plaat aller tijden...

De 77 van 7 jaar Kindamuzik

Wij vieren onze wederopstanding met een nieuwe post en straks een pintje op café, KindaMuzik viert zijn zevende verjaardag met een lijstje. De Nederlandstalige muzieksite blikt even terug en zet 77 plaatjes op een rij. Harde en zachte plaatjes, dansbare en droevige plaatjes, maar in ieder geval allemaal plaatjes die de voorbije zeven jaar door hen opgemerkt werden. Voorlopig zijn we met 'White Pony' van de Deftones op nummer 34 aanbeland. Iemand een gokje voor de nummer 1?

TV on the Radio - Return to Cookie Mountain

Te warm om te bloggen, maar toch even dit: de nieuwe TV on the Radio is geweldig! Return to Cookie Mountain is momenteel te beluisteren op de Luisterpaal. Op vrijdag 18 augustus ook zeker gaan bekijken en beluisteren in Kiewit, nadat u natuurlijk eerst bent gaan genieten van Confuse The Cat.

Het bezoek van de Sultan

Antwerpen, Sint-Jansplein - vr 7/7 om 15.03 uur

Op zoek naar de olifant en de reus

"Deze nacht te 00u42min36sec is een ongeïdentificeerd object met een harde klap in de Stad Antwerpen terechtgekomen. De impact vond plaats op 51°13' Noorderbreedte en 4°24' Oosterlengte, net op de hoek van de Italiëlei en de Van Boendalestraat. Even vreesde men het ergste, want het object had een rijdend voertuig kunnen raken. Het betreft een raket bestuurd door een kleine reuzin."
We zijn deze ochtend al een kijkje gaan nemen en de raket oogt indrukwekkend. Ook grappig om te zien hoe auto's vertragen en hoe mensen nog een beetje slaapdronken op hun fiets zitten om dan plots dat vreemde object te zien liggen. Morgen rond 11 uur verlaat de reuzin haar raket en kan het spektakel beginnen.

PS: De aandachtige bezoeker heeft misschien gemerkt dat alle 'politieke' posts verwijderd zijn. Ik heb besloten om me er niet meer druk in te maken, althans niet op deze blog. Ik doe mijn best in mijn straat, mijn buurt, mijn stad en in mijn vriendenkring. Ik hoop van u hetzelfde. Mijn stem krijgen ze nooit, maar kiest u vooral zelf. Misschien dat Kris Wauters (ik word nog fan!) de voorbije dagen nog de meest zinnige uitleg heeft gegeven: hier lezen. Punt.

Johnny Cash: American V - A Hundred Highways

Genoeg gezeverd, muziek! Johnny Cash is ondertussen al weer even dood, maar tegelijkertijd ook springlevend. Deel vijf uit zijn American-reeks staat nu op de luisterpaal. Wat een man, wat een stem.

Een olifant in Antwerpen!

Vanaf donderdag 6 juli te bewonderen in Antwerpen: het bezoek van de sultan der indiën op zijn olifant die door de tijd kan reizen. De Franse theatergroep Royal de Luxe was in 1993 al te gast in Antwerpen met de Grote Reus en de Kleine Reus. Wie er toen bij was, spreekt er nu nog van. Dit weekend komen ze terug en het belooft nog spectaculairder te worden. Wie benieuwd is, kan hier al een kijkje nemen. Maar komt dat vooral zelf live zien...

The Rapture @ Botanique

Shake dooooooooooooooown!

The Hickey Underworld - Mystery Bruise

Een mokerslag. Zo noemt men dat dan in het vakjargon. Een song die je aan de grond nagelt, maar je tegelijkertijd alle kanten doet uitspringen. Dames en heren, 'Mystery Bruise' van The Hickey Underworld. Een vette gitaarrif, een strakke baslijn, een chaotische drumpartij en een heerlijk hese stem. Een beetje Interpol op speed. Heel veel speed. En die song is geen toevalstreffer, luister op hun site maar eens naar Sick of Boys. Op de Humo-site kan je trouwens hun Rock Rally-doortocht nog eens bekijken en beluisteren, op 3voor12 staat een sessie van een viertal nummers. Overtuigd? Morgenavond spelen ze live in de getto's van Borgerhout...

De tien platen van Duyster

Wegens vakantietoestanden nu pas gelezen: Eppo Janssen en Ayco Duyster selecteren voor Humo tien Duyster-platen. Lijstjes zijn nooit volledig, maar dit is toch al een mooi overzicht. Het volledige interview kan je hier nog eens nalezen.

Sebadoh - Bubble and Scrape
Tortoise - Millions now Living Will never Die
Low - Things We Lost in the Fire
Mogwai - Young Team
3 Mile Pilot - Another Desert, Another Sea
Godspeed You Black Emperor! - Lift Your Skinny Fists ...
Sigur Rós - Ágætis Byrjun
The Notwist - Neon Golden
Antony And The Johnsons - I Am A Bird Now
Bonnie 'Prince' Billy - I See a Darkness

Sonic Youth - Rather Ripped

Enkele gasten op een skateboard, piepende en krakende gitaren op de achtergrond, drums en bas vallen in, een feestje en de koppen van Kim Gordon en Thurston Moore. Vijftigers weten waar ze waren toen JFK werd neergeschoten, ik kan me perfect de eerste keer Sonic Youth herinneren. MTV bracht begin jaren ’90 niet alleen Vanilla Ice en MC Hammer in onze huiskamers, maar reserveerde iedere zondagavond ook 120 minuten voor het betere gitaargeluid. Ik leerde zo niet alleen bands als Pavement, Mazzy Star en Afghan Whigs kennen, maar zag er ook voor het eerst de clip van 100 %.
Sinds die avond kunnen Kim & Co in mijn ogen niet veel verkeerd doen. Dirty, Goo, Daydream Nation, Sonic Nurse, Evol, … : ik aanhoorde, knikte goedkeurend en speelde luchtgitaar. Verwacht hier dus ook geen objectieve mening over hun nieuwe plaat. Alsof iemand trouwens wel objectief muziek kan beoordelen. Geloof nooit een muziekrecensent. Tenzij ze iets positiefs te melden hebben over Sonic Youth. Zoals: Rather Ripped is weer een prachtplaat. En hier te beluisteren.

Grandaddy - Just Like The Fambly Cat

"Het was een moeilijke, maar noodzakelijke beslissing. Ik ben ook niet erg impulsief, dus het idee speelde al veel langer in mijn hoofd. Er waren groepsleden die begrepen waarom ik het deed, anderen hadden niets zien aankomen en voelden zich in de steek gelaten. Dat waren degenen die thuis de hele dag televisie zaten te kijken, wiet rookten en wachtten tot er een nieuwe plaat uitkwam, zodat ze weer op tournee konden vertrekken." (demorgen)
Grandaddy bestaat niet meer en daar heeft frontman Jason Lytle zo zijn redenen voor. Gelukkig ligt er sinds een paar dagen nog een laatste stuiptrekking van De Mannen Met Baarden in de rekken van de betere platenzaak. Toch was ik na de eerste luisterbeurten niet echt overtuigd: meer van hetzelfde, maar dan anders. Maar net als bij de vorige Grandaddy-platen geeft 'Just Like The Fambly Cat' zijn geheimen langzaam prijs. Het up-tempo Jeez Louise! Vintage Grandaddy in Guide Down Denied en in Summer... It's Gone! Het rustig voortkabbelende Where I'm Anymore! Dat synth-deuntje in Elevate Myself! Disconnecty! Zeer jammer dat we al dit moois nooit live te horen zullen krijgen...

I don't wanna work all night and day
on writing songs that make the young girls cry
or playing little solos on a keyboard
so the kids will ask me how and why
I just wanna
I just wanna
I just wanna elevate myself
Maybe for a little while
I'll find it really hard to hate myself

Sonic Youth in Schaarbeek

De tickets zijn besteld!

That's it... for now

We draaien de knop hier even dicht. De zon, vakantie, drukte op het werk en een myspace-verslaving doen mij even andere oorden opzoeken. Tot een volgende...

Flaming Lips: bis²

"Legendarische concerten, ik heb ze altijd begrepen als historische feiten, veelal gehuld in nostalgische en zelfs mystieke aura's. Zelf heb ik, wellicht ook door mijn jonge jaren, nooit deelgenoot mogen zijn van dergelijke monumentale gebeurtenissen. (...) En toen stond ik onlangs nietsvermoedend in een tot de nok toe gevuld Paradiso, wachtend op The Flaming Lips. (...) Tijdens het concert maakte ik een Jehova-achtige gewaarwording door. Een concert van The Flaming Lips MOET JE GEZIEN HEBBEN VOORDAT JE STERFT."
Een behoorlijk lovende recensie op Kindamuzik. Sorry mensen, na deze post gaan we het even niet meer over de Lips hebben.

PS Schone foto, Tim. Ik mocht hem toch even lenen? :)