Over spoken, tongen draaien en Rome

Als we voor het concert van Les Savy Fav in Rotterdam nog wat eten in het restaurant van Rotown, passeert zanger Tim Harrington langs onze tafel. Kop in kas, nogal schuchter: je zou bijna spreken van ne rustigen type. Het contrast met wat zich een tweetal uur later op het podium afspeelt, kan niet groter zijn. Tijdens de intro beweegt Harrington, gehuld in een groot wit laken, als een spook over het podium om daarna tijdens opener The Equestrian een niet zo vrije vrijwilliger het podium op te sleuren om paardje te rijden. Het is het begin van een dol uurtje savy flavoured entertainment. Harrington is niet vaak op het podium te zien: hij kruipt op tafels in de zaal, gaat drankjes bestellen aan de toog voor de rest van de band, probeert onderweg nog een kerel een tong te draaien en pakt bijna iedereen vast die hij passeert. En als hij wel op het podium rondhost, danst hij als een bezetene de ziel uit zijn lijf en vraagt hij of iemand hem de white light district kan tonen, 'with libraries and people reading books'...

U vraagt zich ondertussen onwaarschijnlijk af: "En was het nu eigenlijk muzikaal ook een beetje ok?" Wel: absoluut! De set bestond vooral uit materiaal van het recente Let's Stay Friends en Inches. Passeerden onder meer de revue: 'The Sweat Descends', 'Hold On To Your Genre', 'Patty Lee' en 'What Would Wolves do'. En tijdens de bisronde dook met 'Who Rocks The Party' en 'Rome' zelfs ouder werk op. Kort samengevat: u had er bij moeten zijn...

Oh ja, hun nieuwste is nu op de Luisterpaal te vinden. En de foto hierboven komt van fileunder.nl.

Envers-Swa: Movie Star Junkies + Slic

Dinsdag 23 oktober in den Envers-Swa:
www.myspace.com/moviestarjunkies
www.slic.be

Playlist ten huize van blitzkrieg.noise: deel III

Update: Enon, nu ook op de luisterpaal...

Yeah! Het ziet er toch naar uit dat Interpol nog concurrentie krijgt in de hoogste regionen van ons eindejaarslijstje. En dan nog wel van ander goed volk uit de Grote Appel. Zo lijkt Grass Geysers...Carbon Clouds van Enon niet weg te slaan uit onze cd-speler. Terwijl er op voorgangers Hocus Focus en High Society tussen de pareltjes af en toe nog met losse flodders werd geschoten, mikken ze nu een hele plaat lang op je gehoor met de precisie van een sluipschutter in oorlogsgebied. Die baslijn in 'Mirror on you'! Het stemmetje van Toko en die drums in 'Pigeneration'! De scheurende gitaar én stem van John Schmersal op Mr. Ratatatatat! Het stomende 'Dr. Freeze', mét de typische Enon-elektro! De ingrediënten zijn eigenlijk hetzelfde gebleven, maar Enon klinkt strakker dan ooit tevoren. Of met de woorden van New-Noise.net: "Enon’s childlike enthusiasm and joie de vivre is infectious, one listen to this album and you’ll be smiling from ear to ear. Take a few more listens and you’ll be addicted."



"If you fear, my dear, the end is near, please do check your frontal hemisphere!" Ow, frontman Tim Harrington van Les Savy Fav is weer in vorm op de nieuwe Let's Stay Friends. Om het allemaal even kort samen te vatten: dit lijkt na enkele beluisteringen de beste LSF-plaat die wij al te horen kregen. Het knalt ('Raging The Plague Age'), het danst ('Patty Lee'), het rockt ('The Equestrian'), het is overtuigender dan een 'non' van Joëlle Milquet ('What Would Wolves Do'). Wij zijn nu wel zéér benieuwd naar hun concert in Rotterdam.
Trouwens, ook het lijstje met gastmuzikanten oogt indrukwekkend. Om er enkele te noemen: Nicholas Thorburn van The Unicorns en Islands, Joe Plummer van Modest Mouse, Fred Armisen van Trenchmouth en John Schmersal en Matt Schulz van Enon. De mooiste gastrol hebben ze bewaard voor Toko Yasuda. Zij mag haar stem op 'Kiss Kiss Is Getting Old' lekker laten aanschuren tegen die van Harrington. Fijne vrienden hebben ze daar in Brooklyn...

Red het Lintfabriek, teken de petitie

Pavement, Bedhead, Girls Against Boys, Karate, Three Mile Pilot, Wheat, Radar Bros, The Mars Volta, Smog, Hefner, Fuck, Songs:Ohia, Pedro The Lion, The Black Heart Procession, Hood, Palace, Don Caballero, Low, June of 44, Giant Sand, Ui, Motorpsycho, ... De lijst met fijne bands die ooit op het podium van het Lintfabriek stonden, is eindeloos. Daarnaast bleek het Kontichse jeugdhuis een kweekvijver voor lokaal talent zoals Orange Black, Facedown, Gwyllions en Unsure.

Nu lijkt er echter een einde te komen aan dat tijdperk. Het gemeentebestuur van Kontich heeft na een vernietigend rapport van de brandweer beslist om het Lintfabriek te sluiten. Het jeugdhuis heeft niet de financiële middelen om het pand in orde te brengen. Daarnaast stond al vast dat het gehuurde pand op termijn plaats moet ruimen voor appartementen. Een nieuwe locatie is niet meteen in zicht. RIP Lintfabriek? Niet als het van het bestuur afhangt. Zij startten een petitie en u kan die ondertekenen. Doet u dat vooral hier en nu!

Het definitieve einde van Karate

"Ik vrees dat dit het definitieve einde is van Karate. We waren drie gasten die altijd het uiterste uit hun muziek probeerden te halen om niet in herhaling te vallen en zo ontwikkelden we een eigen stijl door de jaren heen. Ik denk niet dat Karate muzikaal nog echt hoger kon gaan. Al onze platen verschillen heel erg van elkaar. Iedere plaat is een schetsboek met ideeën en gedachten uit een bepaalde periode, maar we wilden blijven groeien en elkaar verder uitdagen om nog betere muziek te maken. If it's going to do the same, heeft het geen zin verder te gaan."

Op 10 juli 2005 speelde Karate zijn allerlaatste show. Het Southern-label blikt nog even terug en brengt met 595 een laatste Karate-plaat uit. Het is een live-opname van het 595ste optreden van de band, en dan nog wel in het STUK in Leuven. Bassist Jeff Godard, ondertussen fulltime Gentenaar en lid van I Do I Do, doet zijn verhaal aan Goddeau en bedankt en passant nog even het Belgische publiek. "We hebben altijd graag gespeeld in België, omdat ons publiek hier tamelijk groot, enthousiast en appreciative was. Het is leuk dat er voor één keer naar je wordt geluisterd. Je hoort op de plaat zelfs hoe de zaal muisstil is voor we een song starten. Niemand praat, iedereen wacht. In ieder land is het publiek anders en hier was het altijd perfect voor ons."

Who rocks the party in Rotterdam?

Stel: u woont ergens in een bekrompen Amerikaans stadje, knalt daar per ongeluk een paar mensen een kogel door het hoofd en belandt achter de tralies. De jury laat er geen twijfel over bestaan: de doodstraf! Gelukkig heeft de rechter nog een aangename verrassing in petto. De avond voor u een dodelijke injectie ingespoten krijgt, mag u één band uitnodigen om de laatste uren van uw leven wat op te vrolijken. Kijk, daar moeten wij nu niet lang over nadenken. Ja, we hebben hier al meerdere malen de loftrompet afgestoken over de uitstekende livereputatie van The Flaming Lips en u moet hen absoluut eens gezien hebben. En toch: doe ons maar het fantastische Les Savy Fav. Een concert van hen is altijd een belevenis en frontman Tim Harrington zorgt ongetwijfeld voor een feestje, mét verrassingen. We zagen hem al kampvuren bouwen in de MOD, planten van het café naar het podium sleuren en over onze hoofden richting toog klauteren. Misschien slaagt hij er zelfs in om ons te helpen ontsnappen?

Anyway! Bovenstaand scenario is niet nodig, want Les Savy Fav spelen op donderdag 25 oktober gewoon in de Rotown in Rotterdam en die rit hebben wij er best voor over. Binnenkort ligt ook de nieuwe plaat Let's Stay Friends in de rekken. Wie de songs op hun myspace al heeft beluisterd, weet genoeg...

Voor livefragmenten: klikken!

PJ Harvey: van creatieve hei tot donkere kamers

"Op White Chalk worden semi-ambient pianostukjes geserveerd die ergens in een grijs niemandsland hangen tussen gedateerd Kid A-epigonisme en het zoveelste hypergevoelige pianomeisje. (...) PJ Harvey is hopeloos verdwaald geraakt in dichte mist op de creatieve hei." (kindamuzik.net)

vs

"PJ Harvey heeft de donkerste kamers van haar hart opgezocht en is erin geslaagd zichzelf opnieuw uit te vinden. Dat levert niet meteen de toegankelijkste cd uit haar carrière op, maar wel een van de beste." (demorgen.be)

De meningen over White Chalk, de nieuwe PJ Harvey, zijn duidelijk verdeeld. Tijd om zelf eens te luisteren, bijvoorbeeld op de luisterpaal.

Flaming Lips-documentaire in Trix

"The Flaming lips, een cultband die zijn reputatie vooral dankt aan zijn prachtige songs en de verbluffende live optredens, wordt in deze film gedocumenteerd door filmmaker Bradley Beesley. Gedurende 15 jaar verzamelde de man zo'n slordige 400 uur beeldmateriaal bestaande uit homevideo's, interviews, live concerten en gesprekken met de bandleden. Een mooi, maar ook door drugs vaak een schrijnend portret van één van de meest toonaangevende bands van dit moment. Gastrolletjes zijn er weggelegd voor Jack en Meg White, Beck, Cat Power en Juliette Lewis. Confetti en ballonnen toegelaten."

Fearless Freaks, nu woensdag 3 oktober om 20 uur in Trix. De toegang is gratis, maar reserveer vooraf even via info@trixonline.be of 03 670 09 00.

Nieuwe Radiohead al op 10 oktober uit

"Hello everyone. Well, the new album is finished, and it's coming out in 10 days. We've called it In Rainbows. Love from us all. Jonny."

Met die kurkdroge boodschap kondigde Radiohead gisteren op hun website totaal onverwacht de release van hun nieuwste plaat aan. Eerder had de band laten weten dat het album pas in 2008 klaar zou zijn. 'In Rainbows' is bovendien alleen te bestellen via de site, als download of als 'discbox'. In de discbox (prijs: 40 pond) steken twee cd's, een dubbele vinyl, foto's en artwork, enzovoort. Wie kiest voor de download bepaalt zelf hoeveel hij of zij betaalt voor de achttien tracks. En een platenfirma? Die hebben ze niet meer nodig. Gotta love 'm.

Playlist ten huize van blitzkrieg.noise: deel II

Make no mistake about it: de hoes van de nieuwe Pinback-plaat is met straatlengtes voorsprong de lelijkste die wij in onze collectie hebben staan. We dachten eerst zelfs dat we per ongeluk de nieuwe Whitin Temptation hadden mee gegrist. Niet dus, er staat wel degelijk vintage Pinback-materiaal op het bijgeleverde schijfje. En dat is tegelijkertijd een meevaller en een tegenvaller. Natuurlijk zijn wij fans van hun typische geluid: de herkenbare stem van Rob Crow, de nadrukkelijk aanwezige bas en drums, regelmatig een pianoriedel ertussen. We zijn Duyster nog steeds dankbaar voor die zondagavond waarop wij voor de eerste keer Loro te horen kregen (da da da da da da) en vervolgens meteen This Is A Pinback CD kochten, een debuut vol pareltjes. En ook op Autumn Of The Seraphs staan enkele zeer fijne songs. Het uptempo 'From Nothing To Nowhere', de bliepjes in 'Good To Sea', het knappe 'Walters', 'Devil You Know' of het, zoals ze ook in De Morgen al opmerkten, sterk naar The Police ruikende 'Blue Harvest': wij aanhoren het allemaal weer met plezier. En toch kunnen we ons niet ontdoen van de indruk dat het 'meer van hetzelfde' is. Of zoals ze het op Goddeau.be zo mooi omschrijven: "Het is een beetje als een spectaculaire rollercoaster: beu word je het niet, maar de sensatie van de allereerste rit maak je niet meer mee."


Wist u dat Drum's Not Dead van Liars de perfecte, zenuwachtige soundtrack is voor een spelletje Jungle Speed? Wel, dan weet u het nu in ieder geval. Of de opvolger, simpelweg Liars getiteld, daar ook voor in aanmerking komt, hebben we nog niet kunnen testen. Wat we wel weten is dat de nieuwste plaat van het drietal behoorlijk hard aftrapt met de single 'Plaster Casts of Everything'. "Wij worden keer op keer báng van dit nummer: bang dat we de eerste de beste omstander van pure opwinding op zijn muil zullen timmeren", dixit Humo. Dat geldt volgens ons ook meteen voor enkele andere opwindende Liars-songs zoals 'Cycle Time' en 'Freak Out'. Daarnaast staan er op de plaat wel wat dingen die ons aan het Antwerpse White Circle Crime Club doen denken (of was het andersom?). Luister bijvoorbeeld maar eens naar 'Clear Island' of 'Pure Unevil'. Wij lusten de nieuwe Liars wel, zo in de late uurtjes op een zaterdag- of andere avond. Maar 't is misschien geen plaat om op een zondagochtend mee te ontwaken. Tenzij u de dag begint met vijf dubbele espresso's...

"I am a believer in Joy Division, hallelujah!"

U hebt Control van Anton Corbijn toch al gezien? Niet dat we u de prent over Ian Curtis zouden aanraden voor een gezellig avondje uit, maar gaat u toch maar kijken. Corbijn schetst, naar het schijnt, een behoorlijk waarheidsgetrouw beeld van de Joy Division-frontman. En nee, dat is geen vrolijk beeld: Curtis is 23 als hij zich in zijn keuken ophangt. Kon hij de druk van het plotse succes niet aan? Is hij verscheurd door de liefde voor zijn vrouw Deborah en zijn minnares, de Belgische Annik? Love will tear us apart, weet u wel. Niet dat het allemaal kommer en kwel is, er mag in de film zelfs gelachen worden. Nadat Curtis op het podium een van zijn epilepsieaanvallen krijgt, probeert manager Rob Gretton hem wat op te vrolijken. "It could be worse. You could be the lead singer of The Fall."

Het is trouwens geen toeval dat net Anton Corbijn een prent maakt over Curtis. De Nederlandse fotograaf trok in 1979 richting Engeland en de eerste band die hij daar fotografeert is Joy Division. Aanvankelijk wil niemand de foto's publiceren. "Het was een van mijn eerste conceptuele foto's. Het nieuwe album heette Unknown Pleasures en ik fotografeerde Joy Division terwijl ze van me wegliepen. Enkel Ian Curtis keek om. Mensen zagen daar een voorteken in en de foto kreeg een soort van cultstatus na zijn dood." De stijl van Corbijns foto's, zwart-wit en vaak nogal donker, is ook duidelijk herkenbaar in Control. We hoorden sommigen al zeggen dat de film voor hen 'veel te traag' was, maar dat vinden wij dikke zever. Ga dan naar Hairspray kijken he.

Oh, en bij deze nog een eervolle vermelding voor hoofdrolspeler Sam Riley. Wie Ian Curtis ooit live aan het werk zag, herinnert zich vooral zijn bizarre manier van dansen. Moeilijk om geloofwaardig neer te zetten, maar Riley slaagt met verve. Bekijkt u dit origineel live fragment van Joy Division en spurt dan naar de bioscoop. En doet u de volgende keer maar eens een Ian Curtiske op de dansvloer...

Playlist ten huize van blitzkrieg.noise: deel I

Ok, bijna een volledige maand zonder nieuwe post. Tijd om alle trouwe lezers even te belonen met een extra lange post en hen op de hoogte te brengen van wat wij de laatste tijd zoal beluisterden. En om maar meteen goed te beginnen: de kans is bijzonder groot dat Our Love To Admire van Interpol op nummer 1 eindigt in onze eindejaarslijst. "Deze plaat heeft tien luisterbeurten nodig", zei frontman Paul Banks over zijn nieuwste en hij had gelijk. We waren eerst zelfs wat ontgoocheld, maar lang heeft dat niet geduurd. 'Een plaat die langzaam onder je huid kruipt', durven ze in vakbladen al eens beweren. Onze favorieten? No I In Threesome? Pace Is The Trick? All Fired Up? Fuck it, luister naar de volledige plaat, want ze is fantastisch. Eén minpunt? Tijdens hun Belgische doortocht houden ze halt in het verschrikkelijke Vorst. Toch ligt onze kaart klaar, al was het maar omdat Blonde Redhead er die avond ook bij is...


We kenden Spoon al langer. Voor oudere singles zoals Everything Hits At Once en I Turn My Camera On draaiden wij de volumeknop met plezier een beetje verder naar rechts. Maar een van hun plaatjes in huis halen? Nee mijnheer, dat kwam er nooit van. Tot we hen eind augustus live aan het werk zagen, ergens in de buurt van Hasselt. 'Hoe komt het dat deze band niet wereldberoemd is', vroegen wij ons spontaan af. Frontman Britt Daniels schrijft catchy popsongs mét een randje en daar is de nieuwe plaat Ga Ga Ga Ga Ga het perfecte bewijs van. Mensen die betaald worden om over muziek te schrijven, struikelen alvast over de superlatieven. 'Er zouden veel meer bands als Spoon moeten zijn', klinkt het in Humo. 'Een uitgebeend en afgekloven poppareltje', vinden ze bij KindaMuzik. 'Zodra de laatste noot is uitgestorven heb je meteen zin om de repeatknop in te drukken', menen ze bij De Morgen. En toch: de wereld zal nooit aan hun voeten liggen. Wij hopen alleen maar dat u prachtsongs zoals You Got Yr Cherry Bomb, Rhythm & Soul of het ingetogen Black Like Me eens een eerlijke kans geeft. Dank u.

Hopla, en binnenkort volgt 'Playlist ten huize van blitzkrieg.noise: deel II'. Misschien.

An Lemmens is een Gentleman

"Eigenlijk zijn al hun platen fantastisch, maar voor mij steekt deze er toch bovenuit, vooral dan door het nummer Fountain and Fairfax, over de heroïneverslaving van frontman Greg Dulli."

An Lemmens vandaag in De Morgen over Gentlemen, haar favoriete plaat. We kunnen bijna een clubke oprichten!

Sonic Youth doet Daydream Nation

Iedereen weet ondertussen toch dat Sonic Youth op Pukkelpop integraal het meesterwerk Daydream Nation gaat spelen? En dat het ongetwijfeld fantastisch gaat worden? Ok dan!

"Na twintig jaar klinkt Daydream Nation nog altijd even uniek. En: opwindender dan alle jonge gitaarbands die vandaag actief zijn." (demorgen.be)

"Ik weet nog goed dat de eerste luisterbeurt - met de koptelefoon op in de lokale platenzaak - een zit van zeventig minuten met de mond wagenwijd open was. Dit viel zo buiten mijn hardrock/metal-referentiekader van dat moment, maar o-o-oh wat vond ik het stante pede steengoed." (fileunder.nl)

"De perfecte balans tussen gitaarerupties en alternatieve popmuziek, feedback en structuur, experiment en toegankelijkheid is echter nooit meer zo fenomenaal neergezet als op Daydream Nation." (kindamuzik.net)

"This record is one of a handful that helped shape the notion of what American indie rock can potentially mean." (pitchforkmedia.com)

"Discovering Daydream Nation, at any age, is discovering all over again the simple pleasures of music, finding once more what makes certain combinations of notes and chords resonate in our hearts and heads." (stylusmagazine.com)

Blitzkrieg.noise goes Pukkelpop

Volgende week donderdag blijven we gewoon lekker thuis, maar op vrijdag en zaterdag trekken we weer eens richting Kiewit. Bands die we ABSOLUUT moeten gezien hebben: Dinosaur Jr, Arcade Fire, The Shins en Sonic Youth. En voor de rest ziet ons schema er ongeveer zo uit:

Vrijdag 17/8
13.45-14.25: Shitdisco
17.25-18.05: Fridge
19.40-20.25: The Noisettes
21.25-22.25: Sophia
22.25-23.25: Arcade Fire
23.30-00.30: Dinosaur Jr
00.30-02.00: The Smashing Pumpkins

Zaterdag 18/8
11.55-12.30: The Bony King Of Nowhere
13.10-13.50: Patrick Watson
13.50-14.30: Voxtrot
14.30-15.10: Arbouretum
15.15-15.55: The Shins
16.15-17.00: White Circle Crime Club
17.30-18.30: Kings Of Leon
18.30-19.20: CocoRosie
19.25-20.15: Spoon
20.25-21.25: LCD Soundsystem
21.30-22.40: Nine Inch Nails
22.30-00.00: SONIC YOUTH!

Can't wait...

Fans van Gentlemen, iemand?

"Mijn twee alltime favorieten blijven The Afghan Whigs en Suede. Er gaat geen week voorbij of ik zet Gentlemen op. Greg Dulli, dat is een brok charisma. Ook nu hij met The Twilight Singers optreedt, blijf ik fan."

Heidi Lenaerts over haar favoriete plaat, dit weekend in De Morgen. Het clubje wordt groter en groter en groter. Sonic Youth speelt momenteel live integraal hun Daydream Nation, Lou Reed waagt zich nog eens aan zijn Berlin. Wij zouden het niet erg vinden mochten Dulli en co die voorbeelden volgen.

Ok, en nu even genoeg over de Whigs...

Tom Helsen blijkt een Gentleman

"Zonder twijfel Gentlemen van The Afghan Whigs. Stuk voor stuk prachtige songs, die qua sfeer naadloos in elkaar overvloeien. Die plaat straalt een soort gloed uit."

Tom Helsen, gevraagd naar zijn favoriete plaat aller tijden in de Focus Knack van deze week. Hmm, die Helsen blijkt dan toch iets van muziek te kennen. Een tijdje geleden bewierookte trouwens ook Admiral Freebee al het meesterwerk van de Whigs. Wij hebben de laatste tijd weer regelmatig hun Black Love opliggen en da's toch ook een pareltje hoor...

Voor de snelle beslissers: een goei feestje!

Blitzkrieg.radio: New York's the greatest...

...if you get someone to pay the rent! Aldus de mensen van LCD Soundsystem in North American Scum. Wij trekken nog eens een weekje naar de Big Apple en verdwijnen daarna voor drie weken in de Canadese natuur. Jullie laten we achter met een nieuwe editie van blitzkrieg.radio. Vijftien tracks van bands met roots in New York City. Klik hier en als alles goed gaat, hoort u enkele seconden later de piepende intro van Sonic Youth's '100%'...

• 100% - Sonic Youth
  
• Natural Disasters - Enon
  
• Spring And By Summer - Blonde Redhead
  
• Sad And Lonely - Secret Machines
  
• Wolf Like Me - TV On The Radio
  
• The Rat - The Walkmen
  
• PDA - Interpol
  
• Someday - The Strokes
  
• Date With The Night - Yeah Yeah Yeahs
  
• An Honest Mistake - The Bravery
  
• Dance To The Underground - Radio 4
  
• North American Scum - LCD Soundsystem
  
• Heart Of Hearts - !!!
  
• Marquee Moon - Television

You still love rock 'n roll?

Helden. Dat zijn het, die mensen van Wilco. Gisteren pakten ze moeiteloos een uitverkochte Vooruit in. Tot drie keer toe kwamen de heren opnieuw het podium op. Wij kregen er niet genoeg van, zij kregen er niet genoeg van. Links staat daar dan een gitarist met de kop van de lokale politiechef uit pakweg Fargo. Achter de piano zit een man die evengoed je leraar biologie kon geweest zijn in het tweede middelbaar. Ook de drummer en tweede pianist/gitarist lijken weggelopen uit je vroegere lerarenkops. En Jeff Tweedy doet je denken aan die verwarde kerel in zijn blauwe stofjas die in de lokale Colruyt de rekken bijvult.

Maar zet hen samen op een podium en je krijgt twee uur lang magie. Wat een stem, wat een gitarist, wat een drummer, wat een songs. Dit was een concert dat nog lang zal blijven nazinderen en hoog eindigt in het persoonlijke lijstje met beste concerten. 't Is niet echt in woorden te vatten, dus gooien we er maar een song tegenaan uit hun liveplaat Kicking Televison. Oh, en ga zeker een kijkje nemen bij Wannabes voor de foto's.

Wilco - Misunderstood
When you're back in your old neighborhood
The cigarettes taste so good
But you're so misunderstood
You're so misunderstood

There's something there that you can't find
You look honest when you're telling a lie
You hurt her but you don't know why
You love her but you don't know why

Short on long term goals
There's a party there that we ought to go to
If you still love rock and roll
You still love rock and roll?

...