Update: Robbers and Cowards staat op de luisterpaal...U had het misschien nog niet gemerkt, maar deze blog is eigenlijk niet hip. Dat komt omdat we tot nu toe, op een kleine
vermelding na, nog niets hebben verteld over het Amerikaanse
Cold War Kids. Laten we daar snel verandering in brengen. We zouden bijvoorbeeld iets kunnen schrijven over hun naam of over hoe ze zonder platencontract in een razend tempo het internet veroverden, maar daarvoor verwijzen we u liever door naar
hier. Handig, want dan kunnen we ons nu focussen op de muziek.
Cold War Kids spelen, volgens de kenners (!), 'in soul gedrenkte countryrock' en hun nummers worden wel eens omschreven als 'chaotische pianorockers, jazzy folksongs en rauwe industrial blues op een uit-de-weg-rock-'n-rollbeat'. Het debuut Robbers & Cowards, dat sinds deze week officieel in de winkels ligt, trapt in ieder geval ijzersterk af met het duo '
We Used To Vacation' en '
Hang Me Up To Dry'. Vooral die laatste song is er eentje waarvoor wij naar onze stereo spurten en de volumeknop nog wat verder naar rechts draaien: een simpele maar beklijvende riff, af en toe een beetje chaos ertussen en de bezwerende stem van zanger Nathan Willett. Ook bij de andere nummers op de plaat zijn wij niet geneigd om het volume weer wat zachter te zetten. Luister bijvoorbeeld ook eens naar 'Hospital Beds', 'Saint John' en 'Tell Me in the Morning'.
Cold War Kids krijgen wel eens het verwijt dat ze niet bepaald getalenteerde muzikanten zijn, maar daar trekken ze zich in een interview met
Goddeau gelukkig niets van aan: "Joe Satriani is een uitermate getalenteerd gitarist met een ongelooflijk slechte smaak. Ik denk dat wij echt exact het tegenovergestelde doen van Satriani. Een magazine kopte ooit dat de slechtste gitaarsolo van de afgelopen vijftig jaar in 'We Used To Vacation' zit. Dat hebben we maar als een compliment beschouwd. We klinken écht, niet berekend of onnatuurlijk."
Bon, blij dat deze blog eindelijk hip is...
Fotoverslagen zijn leuk. En, toegegeven, handig als er even weinig inspiratie is. Dus hier is er weer eentje! Een paar weekends geleden zijn we namelijk naar de Naamse Ardennen geweest en dat was best wel leuk. En mooi ook daar, zo met dat water en de zonnestralen. De foto's zijn van n'lie, want die van ons staan nog niet online.
We waren met z'n zessen. Op de foto herkent u ongetwijfeld meteen xtof, maarten, n'lie, kristel, sarah en ondergetekende. En Ben natuurlijk, da's de hond!
We hadden een huisje gehuurd in Graide, een absolute aanrader! En in het huisje hing een hert, Kim.
Maar we trokken natuurlijk vooral naar onze Waalse vrienden om te wandelen! Vrijdagnacht had het best wel hard geregend. Kristel vond dat niet erg, want ze had speciaal nieuwe laarzen gekocht. Met een hak, maar die zie je op deze foto niet...
Hier wandelen we voorbij een stapel hout. Dat hout kan wel eens raar ruiken als je het op het vuur gooit, want Maarten is er tegen gaan plassen.
Dit is ook hout, maar het staat nog recht en er hangen bladeren aan. Dan noemen ze dat een boom. En als er veel van die bomen bij elkaar staan, noemen ze dat een bos. En in een bos kan je dus bijvoorbeeld wandelen...
's Avonds hebben we spelletjes gespeeld, zoals Trivial. Hier denkt Xtof heel hard na over een vraag, maar ik denk niet dat hij het antwoord wist. En dat werkt dan voor de burgemeester!
Gekullig er was nee fokkiechamine zadot we fokkietjes konden drenkin de genvolde echtond...
's Zondags hadden we echt schitterend weer. N'lie was zo blij en gaf sarah daarom een stevige knuffel.
Xtof en maarten met een vettige lach. Zij hadden net twee vrouwen zien knuffelen...
Ook de moeite is de Tour du Millénaire. Die is heel hoog en je kan naar 't schijnt tot dertig kilometer ver kijken. Ik ben wel niet helemaal naar boven geweest, want ik krijg dan altijd het gevoel dat ik naar beneden wordt gezogen. Sommigen noemen dat hoogtevrees, ik noem dat gewoon verstandig. Als ik echt met mijn klikken en mijn klakken naar beneden was gevallen, had ik jullie dit niet meer kunnen vertellen!
... 
