The Shins + Clap Your Hands Say Yeah

Nog meer nieuws van The Shins! Hun Wincing The Night Away is vanaf vandaag tot en met zondag 21 januari integraal te beluisteren via myspace. Wij hebben de nieuwe plaat nog niet gehoord, de mensen van De Morgen al wel: "Wincing the Night Away zal de honger in de wereld niet lenigen, de belastingdruk niet doen dalen en Raf Coppens' grappen niet beter maken. Het is slechts een fantastisch goeie plaat. Dat is toch iets."

Ook volledig te beluisteren op myspace: Some Loud Thunder, de nieuwe van Clap Your Hands Say Yeah. Eind januari ligt die plaat in de winkels, op woensdag 7 februari staan ze samen met Cold War Kids in de AB.

"Major labels begrijpen niets van muziek"

"Major labels interesseren ons niet meer zo erg. Het is duidelijk dat ze al lang niet meer de geschiktste personen zijn om bands te helpen. (...)Je komt terecht in een héél koude wereld. Onze kleine ervaringen ermee zijn walgelijk. Alsof je met een enorme bank te maken hebt en je als kleine KMO probeert een lening te krijgen. We hadden al met majors te maken die een song van ons op een soundtrack wilden. Dan merk je meteen dat je shit bent voor hen. Daarom hebben ze ook zo'n problemen. Omdat getalenteerde artiesten nooit meer met hen willen werken. Ze begrijpen niets van muziek, het zijn vastgoedmakelaars. In de toekomst gaat de rol van platenfirma's sowieso meer gelimiteerd worden tot marketing en promo. Daar zijn ze ook goed in, niet in songs schrijven. Laat dat maar aan de muzikanten over."

Goddeau interviewt James Mercer, frontman van The Shins. Hun nieuwe plaat, Wincing The Night Away, ligt vanaf volgende week bij uw platenboer. Phantom Limb is de eerste single en de clip kunt u hier bekijken.

Fridayz: Gasoline dc in Kavka

Meer info op Kavka.be en bij Gasoline dc...

The Late Great Daniel Johnston

Sonic Youth, Kurt Cobain, The Flaming Lips, Tom Waits, TV on the Radio, M. Ward, Beck en zelf Norah Jones. Wie dit rijtje artiesten tot zijn fans mag rekenen, moet een gelukkig man zijn. Nou, dat geldt niet voor Daniel Johnston. De singer/songwriter en tekenaar uit Austin, Texas is manisch-depressief en dat heeft zo zijn gevolgen. Bekijk zeker even de documentaire die het Nederlandse RAM over hem maakte of probeer de dvd The Devil and Daniel Johnston ergens op de kop te tikken. U zal begrijpen dat hij niet bepaald vrolijk fluitend door het leven wandelt...

Gelukkig is er de muziek van Daniel Johnston. Als twintiger deelde Johnston zelfgemaakte cassettes uit aan al wie zijn muziek horen wou, ondertussen dook hij de studio in met leden van Sonic Youth en de Butthole Surfers. Ik had tot voor kort al heel wat over hem gelezen, maar had nog steeds geen songs gehoord. Voor wie zijn muziek wil leren kennen, is er de dubbele tribute-cd 'Late Great Daniel Johnston: Discovered, Covered'. Op de eerste cd nemen enkele grote namen een aantal songs van Johnston voor hun rekening, op de tweede cd hoort u de originele versies. Johnston is niet meteen de meest virtuoze muzikant, maar zijn songs gaan wel door merg en been. Luister bijvoorbeeld naar het a capella gezongen Devil Town of naar Story of an Artist. Niet iedereen is fan van wat de man doet (zie hier), maar geef het zeker een kans. Ik was in ieder geval onder de indruk...

Wie meer wil weten over Daniel Johnston, moet dit eens lezen. En u hebt trouwens ongetwijfeld al een van zijn tekeningen gezien. Kurt Cobain liep er namelijk mee rond: foto.

Listen up and I'll tell a story
About an artist growing old
Some would try for fame and glory
Others aren't so bold
(uit 'Story of an Artist')

Song 2006: stem Confuse The Cat

Op dinsdag 13 februari reikt Muziekcentrum Vlaanderen voor de dertiende keer de Zamu Music Awards uit. Het Belgisch muziekwereldje komt die avond samen in de Brusselse AB om te applaudisseren voor het Beste Album, de Beste Zanger, de Beste Videoclip, de Beste Muzikant enzoverder enzovoorts. Voor twee awards doet het Muziekcentrum een beroep op de stem van het grote publiek: Beste Live-Act en Beste Song. Vorig jaar mocht Absynthe Minded met 'My Heroics, part one' die laatste award mee naar huis nemen, dit jaar is het de beurt aan Confuse The Cat. Tenminste, als de duizenden bezoekers van deze blog op hun 'Shockwaves' willen stemmen. Surf naar hier en doe wat u moet doen. Dank!

Hype, hyper, hipst: Klaxons

Een nieuw jaar, een nieuwe hype. 2007 lijkt het jaar te worden van wat de Britten 'new rave' doopten. Het is dansbaar, er zitten pompende baslijnen in en er klinkt al eens een keyboard. U kan voor of tegen hypes zijn, maar wij waren alvast onder de indruk van de ep Xan Valleys van Klaxons. Catchy, opwindend en vooral hun Atlantis to Interzone en Gravity's Rainbow lijken ons ideaal om een zaterdagavond op gang te trekken. Ook Golden Skanks, de eerste single uit hun binnenkort te verschijnen debuutplaat, belooft veel goeds.

Klaxons worden door de kenners, weeral zij, beschouwd als de 'vaandeldragers' van het new rave-genre. Live gaat blijkbaar keer op keer 'het dak er af' en er mag/moet gedanst worden. Ons ticket voor het uitverkochte concert in de AB ligt klaar. We weten nog wel niet of we ons aan de dresscode gaan houden. Neon-gekleurde kleding, glow sticks, overmaatse T-shirts en leggings? Dacht het niet...

Nog meer weten over Klaxons? Klik hier en hier.

Arcade Fire in de Hallen

U had het als aandachtige surfer natuurlijk al lang op andere plaatsen gelezen: woensdag 4 april komt Arcade Fire naar België! Tickets zijn besteld, maar we houden het voorlopig op een bescheiden hoera-stemming. De Canadese band zal jammer genoeg te zien zijn in de Hallen van Schaarbeek. Na het concert van Sonic Youth begin december hadden we ons voorgenomen nooit meer naar de Hallen te trekken: zelden zo'n verschrikkelijk en dof geluid meegemaakt. Waarom we dan toch gaan? Omdat het concert van Arcade Fire op Pukkelpop twee jaar geleden pure topklasse was, tiens. Oh ja, en om deze reden hier...

Neon Bible, de langverwachte opvolger van Funeral, ligt trouwens vanaf 5 maart in de winkels. De eerste single, 'Black Mirror', is nu al te beluisteren via hun website. Als we voorman Win Butler mogen geloven, hadden we de volledige plaat al kunnen horen: "Vorig jaar hebben we, onder allerlei valse groepsnamen, een honderdtal songs op My Space gezet. De populairste elf staan nu op Neon Bible."

What do you do with the pieces of a broken heart?

U wiegt zachtjes heen-en-weer in de oude schommelstoel op de front porch, zoals u elke avond doet na een dag hard werken op het veld. In de verte verdwijnt de zon langzaam achter gouden graanvelden, een verdwaalde vogel zweeft geruisloos voorbij. Het enige wat u nu nog mist, is een perfecte soundtrack. Gelukkig is er dan Post-War, de vijfde plaat van singer-songwriter M. Ward.

Mensen die er iets van kennen, menen dat de muziek van M. Ward thuishoort in het vakje 'americana'. Ik ben niet zo'n kenner, maar ik weet wel dat Post-War in verschillende eindejaarslijstjes opduikt en dat er heel wat schone liedjes opstaan. Zo is er 'To Go Home', een bijzonder fijne cover van Daniel Johnston. Het nummer is te beluisteren op myspace, net als 'Eyes on the Prize' en 'Chinese Translations'. Van dat laatste nummer moet u ook zeker de video eens bekijken. Verder nog online te bekijken: de video van 'Requiem' ('He was a good man but now he's gone').

Nog iets weten? Jim James, frontman van My Morning Jacket, is ook te horen op de plaat. Mijn liefje viel vooral voor het liedje met de zin 'What do you do with the pieces of a broken heart?'. En bij Kwadratuur.be weten ze iets duidelijker uit te leggen waarom dit plaatje uw centen waard is.

PS: U hebt geen schommelstoel, noch een front porch of een graanveld? Geen probleem: M. Ward levert met Post-War ook de perfecte soundtrack voor een donkere, regenachtige avond in het koude België. Steek voor alle zekerheid wel een knisperend haardvuur aan...

Sleeping in a city that never sleeps

Vrijdag 22 juni stappen wij nog eens in de ijzeren vogel, bestemming: New York! Cafés, restaurants, musea, parken, Harlem, Lower East Side, concertjes: we weten al waar we ons overdag en 's avonds mee gaan bezighouden. Er rest ons voorlopig nog slechts één probleem: een betaalbare slaapplaats vinden. Vorige keer verbleven we in het spotgoedkope en perfect gelegen Whitehouse Hostel. Jammer genoeg zijn alle bedjes daar eind juni al bezet. Andere hostels hebben niet altijd een even goede reputatie, hotels zijn er meestal belachelijk duur. Bruikbare tips zijn dus altijd welkom!

Update! Reactie gekregen op mijn mail naar Whitehouse. "No worries, we didn't open up rooms past march yet. Just check in a few weeks again, ok. Best regards, Louis." Oef!

(Photo used without kind permission of Sid Frisjes)

Eindejaarsvraagjes voor OV's

Iedereen beroemd! Na de Bekende Vlaming is nu de Onbekende Vlaming aan de beurt: Humo's eindejaarsvraagjes. En dan trekken we een streep onder 2006...

Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?
Zonder de chauvinist te willen uithangen: met grote ogen en open mond staan kijken naar wat er dit jaar in Antwerpen gebeurde. Van de tocht van de Olifant en de Reuzin tot de tocht van Hans, van het feestje op 0110 tot het feestje op 0810.

Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en/of tv-programma van 2006?
Duyster blijft m'n radiofavoriet. Op televisioneel gebied blijft Britse humor het doen, van Little Britain tot The Catherine Tate Show.

Wat vindt u het beste boek / concert en wat de beste cd van 2006?
Op de valreep Tirza van Arnon Grunberg uitgelezen in 2006: fenomenaal. En eindelijk begonnen in het werk van J.M.H. Berckmans. In concertzalen vooral genoten van The Flaming Lips, Sigur Rós en White Circle Crime Club. Knalden dit jaar bijzonder vaak uit de boxen: WCCC, Cat Power, Sparklehorse, Flaming Lips, TV on the Radio, Thom Yorke, Bob Dylan, Snowden, Joan As Police Woman, Sonic Youth, Confuse The Cat enzoverder enzovoorts.

Wie wenst u wat toe voor 2007 (ten goede of ten kwade)?
Daarvoor wijs ik u met alle plezier door naar hier!

Nieuw werk van Modest Mouse

U hebt lang moeten wachten op een nieuwe update? Ik zit verdorie al jaren te wachten op nieuws van Modest Mouse! Maar nu is er goed nieuws: nog dit voorjaar ligt hun nieuwe plaat 'We Were Dead Before The Ship Even Sank' in de winkels. Op de Modest Mouse-site kan u luisteren naar 'Dashboard'. De 'Oude man en de vis'-foto is alvast een beeld uit de video voor deze eerste singel. Isaac Brock en de zijnen zouden dit jaar ook beginnen aan een wereldtournee. Hopelijk houden ze weer halt in België...

"Dylan is geen mens, maar een fenomeen"

"Je kunt niet een beetje geraakt worden door Bob Dylan. Het is als een verliefdheid. (...) Ik heb nooit gedacht aan een interview met Dylan. Ik wil het ook niet. Wat zou ik hem moeten vragen? Bob Dylan is geen mens, maar een fenomeen. En hoe kun je nagaan hoeveel iemands werk waard is? Door te kijken wat het doet met mensen."

Cineast Jos De Putter ging op zoek naar elf Dylanfans en laat hen vertellen over hoe de artiest hun leven heeft beïnvloed. Van twee giechelende pubermeisjes tot een rapper uit Texas: ze vertellen u in How Many Roads wat zij zo bijzonder vinden aan Bawb. Vanavond, om 23.10 uur, op Nederland 2.

Pixies nemen nieuwe plaat op

"We treden graag op en zijn graag samen op pad. Mochten we blijven toeren zonder nieuw materiaal op te nemen, dan zouden we niet meer zijn dan een doordeweeks kermisbandje. Er zit dus niets anders op dan weer een vitale groep te worden. Het is hoog tijd om in actie te schieten."
Frank Black & co duiken volgend jaar de studio in om een nieuwe plaat op te nemen! Het zou de eerste studio-cd zijn van de Pixies sinds het vijftien jaar geleden verschenen Trompe Le Monde. Zeer fijn, want hoewel we hebben genoten van hun reünietournee, hadden we toch de indruk dat ze vooral hun bankrekening kwamen spijzen. Het is maar te hopen dat hun bassiste het ook ziet zitten. Black: "We starten begin volgend jaar met de repetities. Tenminste: als we onze bassiste Kim Deal ertoe kunnen overhalen haar huis uit te komen. We hebben nog overwogen naar haar toe te gaan, maar ik vermoed dat ze, zodra we een oefenruimte hebben geboekt, wel zal komen opdagen."

Confuse The Cat - We Can Do It

Waarom zouden we een plaat zelf bespreken als ze bij Digg.be al spijkers met koppen hebben geslagen? We Can Do It, de nieuwste van Confuse The Cat, werd op de muzieksite uitgeroepen tot plaat van de week en kreeg onder meer volgend commentaar mee: "De nieuwe Confuse The Cat is één van de meest verslavende energiebommen die onze cd-speler al heeft getrotseerd dit jaar. Met een sound die staat als een huis en een pak knappe songs is het schier onoverwinnelijke aura van de band meer dan terecht. De elektronische weemoed van de ‘Akela'-remix door Styrofoam krijgt u er gratis bij. Naar de platenwinkel spurten om deze uitbarstende vulkaan van gitaargeweld in huis te halen, is de boodschap. You can do it!"

Let u vooral ook op het fraaie artwork en vergeet niet om de nieuwe single Shockwaves De Afrekening in te stemmen.

"Papa, word jij dan geen burgemeester?"

U hebt het de voorbije dagen ongetwijfeld gezien op televisie of gelezen in de krant: het Vlaams Belang roept zichzelf met een brede smile uit tot grote winnaar van deze verkiezing. Zelf de monsterscore van Janssens en het feit dat het VB niet langer de grootste partij is in Antwerpen, worden bestempeld als een Pyrrusoverwinning voor de sossen. Blij dat we gisteren tijdens het zappen bij VTM bleven hangen.
Een ploeg van Telefacts had de eer om Filip Dewinter een hele dag te mogen volgen. Het begint met een gezellig tafereel. Dewinter kijkt thuis met zijn familie naar de eerste resultaten. Goed nieuws, lachende gezichten. Dan trekt de karavaan naar het VB-hoofdkwartier aan de leien. Nog steeds een gezellige sfeer, blanke broeders en zusters onder elkaar. Het VB ruikt haar overwinning in Antwerpen. Er circuleren zelfs al briefjes met spitsvondige slogans: "Janssens, Janssens, alles is voorbij..." En dan staan de gezichten plots op onweer. De eerste resultaten uit Antwerpen komen na lang wachten binnen. Dewinter: "De socialisten doen er 20 procent bij in Antwerpen. Wat? Twintig erbij? En wij gaan 5 procent achteruit? Waar slaat dat allemaal op? Jongens, jongens, hoe kan dat allemaal?"
Het beste moet dan nog komen. De cameraploeg van Telefacts wordt verzocht de kamer te verlaten, maar Dewinter vergeet een detail: het microfoontje op zijn vest staat nog aan. "Janssens haalt 66.000 voorkeursstemmen en ik 56.000. Dat kan toch niet?" Zijn vrouw herinnert hem nog even aan oudere resultaten: "In 2004 had je nog zoveel meer dan Janssens?" Zijn dochter kan niet meer volgen: "Papa, word jij dan geen burgemeester?"
Voor de partijtop weer naar het Eigen Volk trekt, maakt Dewinter nog even duidelijk hoe ze gaan reageren: "Ik denk dat we ons best concentreren op de plaatsen waar we winnen. En nu lachen! Smile, smile!" Even later in de auto, blijkt ook Anke Vandermeersch te kunnen praten: "We stagneren", stelt de blondine voor. "Neen, we verliezen nergens. We winnen overal en we verliezen nergens. Zo moet dat", benadrukt Jurgen Verstrepen.

Ik zie A graag!

Wie mij momenteel ziet rondlopen, zou me wel eens kunnen verwarren met een VTM-omroepster. Niet dat ik plots blond haar en borsten heb, wel omdat ik sinds gisterenavond met een brede glimlach rondloop die maar niet lijkt te verdwijnen. Zelfs met een lichte kater zijn we deze ochtend fluitend naar het werk gefietst. Een lichte kater? Juist ja, wij hadden gisteren iets te vieren. Om professionele redenen hebben we de verkiezingsuitslagen live gevolgd vanop het Antwerpse stadhuis en ik kan u garanderen dat daar een bijzonder fijne sfeer hing. We hoorden Filip De Winter stoere verklaringen afleggen op televisie, maar we hebben hem nadien niet veel meer zien lachen. Hij mag weer zes jaar oppositie gaan voeren.
Na onze werkuren op het stadhuis nog vlug enkele bollekes binnengekapt en dan richting Zuiderpershuis getrokken. Ik zag er een dronken en dansende Jan Decleir, een buurman die me bijna letterlijk in de armen viel en vooral heel veel lachende mensen. Het was fantastisch.
Het belangrijkste cijfer voor mij? Het Vlaams Belang is met lijsttrekker Bart Debie 4,6 procent gezakt in Borgerhout. Hahaha! Sorry, ik kan dat niet laten. Bon, ze hebben daar al duidelijke verklaringen voor. Het is het migrantenstemrecht, mijnheer! Onzin. In totaal gaat het in heel Antwerpen om 1.045 stemmen, goed voor 0,33 procent. Een verwaarloosbaar cijfer dus. Maar mijnheer, het is de witte stadsvlucht! Onzin. En die verklaring komt van mensen die in een grote villa wonen in Ekeren. Wie de voorbije jaren in Borgerhout heeft rondgelopen, weet dat er dingen veranderen. Natuurlijk lopen er nog dingen mis, maar ik ben blij dat mijn buurt vooral heeft gekozen voor partijen die aan politiek doen in ieders belang.
Ik ben niet geboren en getogen in Antwerpen, maar hun chauvinisme neem ik met plezier over: Antwerpenaars zijn trendsetters, dixit Jan Decleir. Het Vlaams Blok is groot geworden in Borgehout, in Borgerhout zullen we het Vlaams Belang weer klein krijgen. De rest van Vlaanderen volgt wel...

Luister NIET naar Bob Dylan

Ik had nooit naar de muziek van Bob Dylan mogen luisteren.

Eigenlijk ben ik er nog niet zó lang mee bezig, ongeveer een jaar of twee. Voordien kende ik alleen de Grote Hits: Blowin' in the Wind, The Times They Are A-Changin', Mr. Tambourine Man en consoorten. En toen tikte ik dus ergens 'Blood on the Tracks' op de kop. Je denkt: "Tof, zo'n plaatje dat je op de achtergrond kan laten meespelen". Nou ja, niet dus: je zet Dylan niet 'zomaar' even op. Sommige songs geven pas na meerdere luisterbeurten hun geheimen prijs, maar toch kan je ook na een eerste luisterbeurt niet om Dylan heen. Luister eens naar Tangled Up In Blue of If You See Her, Say Hello en u zal begrijpen wat ik bedoel. Na 'Blood on the Tracks' volgden nog platen: 'Blonde on Blonde', 'Highway 61 Revisited', 'Desire' en 'Time Out of Mind'. Het betert er dan niet meteen op: Dylan negeer je niet.

Er zijn dit jaar al een paar geweldige platen uitgekomen. Denk maar aan nieuw werk van TV On The Radio, Joan As Police Woman of recent nog Bonnie Prince Billy. Maar er is dus ook Modern Times, de nieuwe Bob Dylan. Het probleem met Dylan is dat hij de rest van mijn platenkast degradeert tot tweedeklassevoetbal, terwijl hij jaar na jaar met de vingers in de neus de Champions League-finale wint. Hoe goed ik TV On The Radio ook vind: het is geen Bob Dylan. Wees dus gewaarschuwd: luister NIET naar Bob Dylan, want uw platenkast zal nadien nooit meer dezelfde zijn...

Bonnie & Co op de Luisterpaal

Het is weer fijn toeven op de vernieuwde Luisterpaal van 3voor12. Eerst en vooral is er The Letting Go, de jongste worp van Bonnie Prince Billy. Verwacht niets nieuws, maar leunt u vooral rustig achterover voor twaalf songs zoals alleen Zijne Bebaardheid die maakt. Voor The Letting Go trok hij met muzikanten van The Dirty Three en met zangeres Dawn McCarthy van Faun Fables richting IJsland. Het resultaat klinkt na de eerste beluisteringen alvast behoorlijk indrukwekkend. Wij horen veel melancholie, een hoop strijkers en breekbare stemmen. The Letting Go gaat ons door natte herfstmaanden en koude winteravonden loodsen.

Als u dan toch richting Luisterpaal gesurft bent, kunt u er trouwens zonder problemen een tijdje blijven hangen. Luister onder meer naar Pieces of The People We Love van The Rapture, A Present Perfect van White Circle Crime Club en vooral ook naar I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass van Yo La Tengo. Veel luisterplezier!

"Get the bloggers on board"

Hoe maak je van een band als Tapes 'n Tapes de nieuwste hype? Indie Marketing Guru Clell Tickle heeft zo zijn eigen manier om bloggers te overtuigen, collega-muzikanten te intimideren en de mensen van pitchforkmedia onder druk te zetten. Hilarisch filmpje, gezien bij Timver. Oh ja, Tapes 'n Tapes speelt op 20 november in de Botanique.

Afghan Whigs weer samen

Your attention, please. Now turn off the light! Ok, geen originele openingszin en het bericht is al een week oud, maar het blijft het beste nieuws dat wij de laatste 28 jaar gehoord hebben. The Afghan Whigs are back! Understand, do you understand? De band is voor het eerst sinds 1998 weer samen om enkele nieuwe nummers op te nemen. De songs zouden volgend jaar verschijnen op 'Unbreakable', een verzamelbox die de meest sexy band van de jaren '90 nog eens in de schijnwerpers zet. Of de Whigs ook gaan touren is nog niet geweten. Frontman Greg Dulli blijft ondertussen in ieder geval gewoon verder spelen met zijn Twilight Singers.
Wie The Afghan Whigs niet goed kent (barbaren!), moet zeker eens de video's bekijken van het fantastische Miles iz Ded ("Don't forget the alcohol, oh baby!") en van Debonair. Of nee, wandel gewoon nu naar de platenboer en koop onmiddellijk Gentlemen. Tot nader order nog steeds de beste plaat aller tijden...