Greg Dulli & Mark Lanegan live op ABtv

Het concert dat Greg Dulli & Mark Lanegan vanavond in de AB geven, was in razendsnel tempo uitverkocht en wij waren natuurlijk gigantisch te laat. Geen probleem, want er is aan ons gedacht: de thuisblijvers kunnen alles vanachter hun pc live volgen via ABtv. Mooi zo, maar ik denk toch dat we straks voor live entertainment kiezen met Believo en Underground Railroad in Trix.

If that's all there is my friends, then let's keep dancing...

Donderdag 14 mei staat PJ Harvey samen met John Parish in de AB en daar zaten in België blijkbaar heel wat mensen op te wachten: het concert was gisteren meteen uitverkocht. Toch hopen we dat er niet te veel fans ontgoocheld geraken, want echt bekende Harvey-songs zullen er die avond niet te horen zijn. Samen met Parish put Polly Jean tijdens de nieuwe tournee vooral uit het dertien jaar oude 'Dance Hall at Louse Point' en het binnenkort te verschijnen 'A Woman A Man Walked By', twee albums die ze samen opnamen. Geen Dress, Down By The Water, A Perfect Day Elise of This Is Love dus die avond in Brussel. Niet erg, want pareltjes als de cover Is That All There Is of That Was My Veil zullen ongetwijfeld wel te horen zijn...

There is no castration fear...

Het gerucht deed al vaker de ronde, maar nu is mister Spiral Stairs er in een interview met Loud & Quit behoorlijk zeker van: er komt een Pavement-reünie! De koningen van de lo-fi zouden volgens sommige bronnen opnieuw samenkomen voor een concert op het Coachella-festival, maar dat ontkent de voormalige gitarist. Toch vindt hij dat de tijd rijp is voor een nieuw Pavement-hoofdstuk: "I don't see why not, you know, it could be a fun thing to do, go and play your favourite songs every night. (...) 2009 would be our twenty-year anniversary too, so that'd be a good time to do it, but I think that's too soon, it might have to be pushed back later."

Het zal dus nog niet voor morgen zijn, maar hoop doet leven...

Dit was 2008: de plaatjes (bis)

Eindejaarslijstjes zijn fijn, want je ontdekt tussen de favoriete albums van andere bloggers al eens parels die je zelf compleet gemist hebt. Zo dook in heel wat lijstjes 'You & Me' op, het vijfde studioalbum van The Walkmen. We leerden de band een aantal jaren geleden kennen via 'The Rat', nog steeds een dijk van een song, maar daar bleef het bij. Dom, want na enkele luisterbeurten kan 'You & Me' probleemloos naast de toppers uit onze eindejaarslijst staan. Het is voor sommigen misschien even wennen aan de stem van zanger Hamilton Leithauser, maar fans van bands als Cold War Kids, Two Gallants of misschien zelfs The National moeten The Walkmen zeker eens checken.


Ook onbegrijpelijk dat de hype rond Foals in de Britse pers aan ons voorbij gegaan is. Hoewel, misschien dat we hen net daarom links lieten liggen, want de hypemachine aan de andere kant van het Kanaal is niet altijd even betrouwbaar. Opnieuw: dom, want de hype rond hun debuutalbum 'Antidotes' was voor een keer misschien wel helemaal terecht. Denk aan het meest ritmische van Q And Not U, het spannendste van de oude Bloc Party, voeg er wat blazers bij en nog een goeie scheut Battles. Heerlijk!


En we saven the best for last: Third, het - euh - derde album van Portishead, is niet minder dan een meesterwerk. Bij opener 'Silence' weet je al meteen: dit is Portishead. En toch klinkt het na elf jaar afwezigheid allemaal net iets anders dan op debuut 'Dummy' of opvolger 'Portishead'. Donkerder, grimmiger, killer, beklemmender, onheilspellender, dreigender, woester: kies maar uit. Een hoogtepunt pikken uit Third is onbegonnen werk, maar laat u zich om te beginnen eens omver blazen door Machine Gun, We Carry On of The Rip. Ja hoor: een meesterwerk.

I'm gonna miss the snow...

Antony & The Johnsons met het bloedmooie 'Another World' uit de gelijknamige ep. Verder van dezelfde ep ook nog het bizarre 'Shake That Devil' gevonden. Blijf zeker luisteren, want er gebeuren mooie dingen halverwege de song. De ep dateert van enkele maanden geleden en diende als opwarmertje voor de nieuwe plaat The Crying Light. De opvolger van 'I Am A Bird Now' ligt vanaf 19 januari in de winkel, maar is blijkbaar gelekt en wordt op Musicmeter al volop besproken. Wij gaan nog even wachten, want er zijn nog genoeg nieuwe dingen te beluisteren. Maar onze kaart voor het concert op maandag 13 april in Bozar ligt al wel klaar...

Bon Iver - Blood Bank

Nope, 'For Emma, Forever Ago' was dus geen toevalstreffer. Bon Iver, onze favoriete treurwilg van 2008, brengt met 'Blood Bank' een nieuwe ep uit waar wij weer bijzonder stil van worden. De songs zijn deze keer niet geschreven vanuit een afgelegen blokhut, maar komen wel nog steeds recht vanuit het hartje. Als zijn volgende langspeler het niveau haalt van songs als 'Beach Baby' en titeltrack 'Blood Bank', dan... euh, dan wordt dat een zeer straffe plaat he. De volledige ep is te beluisteren op myspace.

Animal Collective - Merriweather Post Pavilion

Het nieuwe jaar is nog maar een week oud, en volgens sommigen ligt de plaat van 2009 nu al in de rekken. 'Merriweather Post Pavilion' van Animal Collective kreeg van Pitchfork een dikke 9,6. Bij de Volkskrant vragen ze zich af waarom Pitchfork 0,4 punten heeft afgetrokken van de maximum score. Folk, psychedelica, afroritmes en Beach Boys-koortjes is wat we mogen verwachten van het negende studioalbum van Animal Collective.

Twee luisterbeurten via de Luisterpaal zijn voorlopig te weining om een oordeel te vellen, maar 'My Girls', 'Summertime Clothes' en 'Bluish' wisten ons toch al te overtuigen. Ook zeer benieuwd wat dat volgende week live gaat geven in het STUK.

Dit was 2008: de plaatjes

Compleet in willekeurige volgorde: de plaatjes die wij het voorbije jaar het vaakst met plezier beluisterd hebben. En niet geheel toevallig beginnen we met Fleet Foxes, een album dat in bijna alle lijsten in de hoogste regionen eindigt. Volledig terecht, als u het ons vraagt.


Het optreden van TV On The Radio in Het Depot ging niet door, maar gelukkig was er 'Dear Science' om ons te troosten. Onze bescheiden mening: 'Een plaat die bij momenten bijzonder poppy of zelfs dansbaar en funky klinkt. En toch is dit onmiskenbaar een echt TV On The Radio-album, en misschien wel hun beste.'


Microcastle/Weird Era Cont. van Deerhunter hebben we nog niet zo lang in ons bezit, maar we waren er meteen verliefd op. Een uitgebreide recensie volgt misschien nog, maar voorlopig gaan we pikken bij goddeau.com: 'Microcastle is het getormenteerde meesterwerkje dat Deerhunter al lang in zich had.'


Samen met Yeasayer en Fleet Foxes zijn The Dodos een van de ontdekkingen van 2008. Over Visiter: 'De plaat barst uit z'n geniale voegen van de pakkende melodieën, opmerkelijke en speels tegen de melodie in rammende drumpartijen en emmers georganiseerde, creatieve gekte vol happen blues, folk en indie.'


15/10: "Zo'n dikke maand geleden sleepte Elbow met 'The Seldom Seen Kid' nog de prestigieuze Mercury Prize in de wacht voor beste Britse album. De kans is bijzonder groot dat ze eind dit jaar ook zeer hoog eindigen in het invloedrijke eindejaarslijstje van blitzkriegnoise." En kijk!


Stiekem een plaat van 2007, maar pas ontdekt begin 2008. "Een portie handgeklap, extatisch gezang, een (kinder)koor hier en daar en vooral zeer knappe harmonieën", schreven we toen over 'All Hour Cymbals' van Yeasayer. Bij de eerste noten van opener 'Sunrise' krijgen wij nu, bijna een jaar later, nog steeds kriebels...


U kent het verhaal: drie maanden lang trekt Justin Vernon aka Bon Iver zich terug in een hut om weer naar buiten te komen met een klein meesterwerk. Sommige mensen beweren dat 'For Emma, Forever Ago' fel overroepen is. Maar goed, Auschwitz is volgens sommigen ook overroepen...


Marble Sounds aka Pieter VD woonde enkele jaren in Montreal en nam daar de bijzonder fijne ep A Painting or a Spill op. Ondertussen keerde hij terug naar België waar hij niet alleen op zoek ging naar de juiste keukenvloer, maar ook enkele muzikanten rond zich verzamelde. Wij hopen dat er snel een volledig album komt, want dit smaakt naar meer...


Verder ook genoten van de volgende platen, hoewel het lijstje waarschijnlijk niet volledig is: Silver Jews (Lookout Mountain, Lookout Sea), My Morning Jacket (Evil Urges), The Dears (Missiles), Le Loup (Throne of the Third Heaven...), Women (Women), No Age (Nouns), Department Of Eagles (In Ear Park), High Places (High Places), Sigur Ros (Med Sud I Eyrum...), Atlas Sound (Let the Blind Lead...), Girls in Hawaii (Plan Your Escape), Black Keys (Attack & Release), Cold War Kids (Loyalty to Loyalty), The Gutter Twins (Saturnalia), The Kills (Midnight Boom), Calexico (Carried To Dust), Chad Vangaalen (Soft Airplane), Port O'Brien (All We Could Do...), Nick Cave & The Bad Seeds (Dig!!! Lazarus Dig!!!), M83 (Saturdays=Youth), Seasick Steve (I Started Out With Nothing...), Black Mountain (In The Future), Soon (As Of Yet), Confuse The Cat (Kericky)...

De favoriete plaatjes van Fleet Foxes

In afwachting van de blitzkrieg.noise-eindejaarslijst kan u alvast een kijkje nemen op pitchforkmedia.com, die andere invloedrijke muzieksite. Zij vroegen bands als Women, No Age en M83 naar hun favoriete platen.

Dit is alvast het lijstje van de heren van Fleet Foxes. En ja, die band komt u in een volgende post zeker nog eens tegen. Net als enkele van hun favorieten trouwens...

• Department of Eagles - In Ear Park
  
• Blitzen Trapper - Furr
  
• The Dutchess and the Duke - She's the Dutchess, He's the Duke
  
• Beach House - Devotion
  
• The Walkmen - You & Me
  
• No Age - Nouns
  
• Deerhunter - Microcastle
  
• Dungen - 4
  
• Bonnie "Prince" Billy - Lie Down in the Light
  
• Suarasama - Fajar Di Atas Awan
  
• Various Artists - Awake My Soul: The Original Soundtrack

Wij hebben een afspraak met god op 22/4

No one does it like you...

Vrijdagavond meegesleurd naar het bijzondere café L'Archiduc in Brussel voor een concert van Department Of Eagles. Het duo Daniel Rossen en Fred Nicolaus had enkel twee gitaren en twee stemmen meegebracht, en dat was jammer. Het klonk eigenlijk zelfs behoorlijk saai, terwijl de New Yorkers met 'In Ear Park' nochtans een zeer sfeervol en rijk plaatje gemaakt hebben. Fans van het geweldige Grizzly Bear, die andere band van Rossen, moeten zeker eens op zoek gaan. Het prachtige 'No One Does It Like You' kan je hier alvast beluisteren...

Joke about nothing and you'll be forgiven...

The Dodos! Op Pukkelpop hebben we ze gemist wegens belachelijk vroeg geprogrammeerd, maar afgelopen woensdag kregen we een herkansings in de VK*. En het blijft toch een van de ontdekkingen van 2008.

Vreemd dat we hier nog niets hebben verteld over The Dodos eigenlijk. Hun 'Visiter' is zonder twijfel een van de meest gedraaide plaatjes de voorbije maanden, en goed op weg richting ereplaats in onze eindejaarslijst. Even kort schetsen: de band komt uit San Francisco en bestaat uit zanger/gitarist Meric Long en drummer Logan Kroeber. Long heeft zich verdiept in West-Afrikaanse drumkunsten en de fingerpicking-technieken zoals ze in de country en blues gebezigd worden, terwijl Kroeber blijkbaar een verleden heeft bij progressieve metalbands. Het resultaat? "Soms dromerig en folkachtig, dan weer opgefokt met een neiging naar psychedelisch gefreak, maar altijd met de ritmiek als centrale thema", dixit Kindamuzik.

Wij kunnen ons in ieder geval perfect vinden in de review van 'Visiter' op alternative.blog.nl: "Visiter barst uit z'n geniale voegen van de pakkende melodieën, opmerkelijke en speels tegen de melodie in rammende drumpartijen en emmers georganiseerde, creatieve gekte vol happen blues, folk en indie. Denk aan een Animal Collective of zelfs Battles, slechts gewapend met (akoestische) gitaar en drums, en met meer Amerikaanse roots in hun donder. Of juist aan Sufjan Stevens die veel te veel speed heeft genomen voordat hij in de studio is opgesloten."

En omdat schrijven over muziek nog altijd hetzelfde is als dansen over architectuur, luister u dus best zelf naar The Dodos op hun myspace...

"I don't believe you, you are a liar!"

Zaterdagavond op een feestje aan de klap geraakt met Bob Dylan en het met hem nog eens over het legendarische Judas-moment gehad. Hij wist niet juist meer wat hij daar toen op te zeggen had, maar we hebben het teruggevonden op joetjoep.

I hang my head beside the willow tree...

Leuk nieuws was het niet, dat afgelaste optreden van TV On The Radio afgelopen zaterdag. En toch heb elk nadeel z'n voordeel: konden we plots toch naar Trix om Women en Chad Vangaalen te ontdekken.

Women kunnen we iedereen aanbevelen: ondanks de aarzelende start een fijn concert van hen gezien en op hun debuut staat voldoende leuk materiaal om de oren een tijdje zoet te houden. Maar over hen hebben we het hier al gehad, dus schakelen we direct over naar Chad Vangaalen. De Canadees wist ons live niet meteen van onze sokken te blazen, maar deed ons toch op zoek gaan naar 'Soft Airplane'. En we willen u voorstellen om dat ook te doen, want Vangaalen knutselt in zijn kelder in Calgary zeer schone dingen in elkaar. Voor een voorsmaakje surf je naar hier, waar je 'City Of Electric Light' en het schitterende 'Willow Tree' kan beluisteren, een song waar Sufjan Stevens een moord voor zou begaan. Allez, niet echt he, bij wijze van spreken...

"Singer-songwriters die ons niet tegelijk naar adem doen happen, de stuipen op het lijf jagen, doen gniffelen dan wel kamerbreed grijnzen én per tien songs minstens drie keer midscheeps tussen de hartkamers treffen, mogen wat ons betreft tot het einde der tijden ijscoupes gaan scheppen bij Häagen-Dazs. Weinig kans dat u de Canadese songsmid Chad VanGaalen binnenkort met een belachelijk petje op zijn kanis bolletjes Caramel Brownie in een hoorntje zult zien mikken: op zijn derde cd 'Soft Airplane' doet hij namelijk all of the above." (www.humo.be)

Confuse The Cat - Kericky

Volgens Humo is het een aanrader voor wie iets binnenlands van Europees niveau wil, Focus Knack hoort er parels op die hun glans ontlenen aan The Cure en Arcade Fire en RifRaf heeft het over de meest intense plaat die de band tot nu toe uitbracht. En wij vinden dat u songs als 'Koi', 'Get The Bullets', 'Paul's Eyes' en 'Jackal At 10'O Clock' dringend door uw huiskamer moet laten knallen. Spring een van de dagen dus eens binnen bij uw platenboer voor 'Kericky' van Confuse The Cat, of beluister de volledige plaat nu al op de Luisterpaal van VPRO.

Cancel: TV On The Radio

Via hetdepot.be: "Het optreden van TV on the Radio op zaterdag 22 november is geannuleerd. Zanger Tunde Adebimpe is ziek geworden en kan helaas niet optreden. Alle Europese shows dit weekend zijn gecancelled. Alle tickets worden terugbetaald via Het Depot, behalve Fnac tickets moeten in de Fnac filialen omgeruild worden. Voor meer info, kan je terecht op info@hetdepot.be | 016 22 06 03."

Fuck...

The stuff of Christian rock camps, but with stolen beer...

Zaterdag trekken we richting Leuven om er TV On The Radio aan het werk te zien. En dat vinden we bijna jammer, want in Trix speelt die avond het veelbelovende Women.

Kunnen wij een avondje TV On The Radio én White Circle Crime Club appreciëren? Yes, we can! Begrijp ons dus ook niet verkeerd: het wordt een geweldig feestje daar in Het Depot. Maar toch hadden we met alle plezier nog maar eens richting Trix gefietst. Daar brengt Chad Vangaalen (ook checken!) zijn vrienden en labelgenoten van Women mee als voorprogramma. Moeilijk om iets over die band te vinden via Google trouwens. Maar wie uiteindelijk toch op hun myspace terecht komt, vindt daar met 'Black Rice' en 'Group Transport Hall' twee pareltjes terug. Het doet ons wat denken aan Panda Bear en een kampvuurversie van Animal Collective, toevallig twee bands waar wij wel een zwak voor hebben. Wie geen kaarten heeft voor TV On The Radio, weet dus wat te doen. En pak ineens hun debuut op vinyl mee voor mij, want die hebben we hier nog niet gevonden...

"As dreamy as it is noisy, this debut by Calgary's upper-case Women is already becoming one of my favourites of the year. Apparently recorded on various ghetto blasters and in culverts, the band did well to recruit giant genius Chad Van Gaalen's production urges. The music takes us back through Stone Roses to the Turtles and Hollies, descends into total, wing-pinning noise, then rises up directly into the clouds with almost blinding hope, the stuff of Christian rock camps, but with stolen beer." (www.flemisheye.com)

"You're AB-positif, that's my favourite!"

His gaze is hypnotic. His looks... devastating. Women want him, men want to be him. He is BEARDO!

Compleet geschift. Dat is het minste dat je kan zeggen van Tim Harrington, frontman van Les Savy Fav. Wie hen al eens live aan het werk zag, weet dat je tijdens hun concerten nooit veilig bent. En nu heeft Zijne Gestoordheid op pitchfork.tv een eigen programma: Beardo. Check de eerste aflevering, waarin Beardo in de rol kruipt van een vampier. Uhu...

Oh anyway, it's looking like a beatiful day...

Eind deze maand worden we op een feestje verwacht, compleet uitgedost als een idool naar keuze. Na het concert van Elbow in de AB gisteren, overweeg ik sterk om me te verkleden als frontman Guy Garvey. Wat een held!

Niet dat onze nieuwe held er zo opvallend uitziet, integendeel. Elbow komt uit Manchester en dat is aan Garvey te zien: een struise bloke zoals er in elke Britse pub een tiental aan de toog hangen. Geef die man echter een podium en een publiek en hij ontpopt zich tot een van de grappigste en meest charismatische frontmannen die wij de voorbije jaren aan het werk zagen. Dat ligt niet enkel aan die geweldige stem, maar ook aan de manier waarop Garvey het publiek bespeelt. Hij reageert bijzonder gevat op opmerkingen uit de zaal, draagt een nummer op aan de 'most married man in the audience' en heeft een fijn alternatief gevonden voor het obligaat rondje applaus dat aan de bissen voorafgaat. Enkele nummers voor het einde van de gewone set wordt het publiek gevraagd om een nummer te kiezen dat iedereen kent. Na wat heen en weer geroep komt 'Bohemian Rapsody' als winnaar uit de bus. De opdracht voor het publiek is simpel: klap na het concert niet in de handen, maar begin te zingen. Wat ook massaal gebeurde...

En de muziek, vraagt u zich dan misschien af? Fan-tas-tisch eigenlijk! Geweldige versies gehoord van 'Grounds For Divorce', 'One Day Like This', 'Weather To Fly' en 'Leaders Of The Free World'. Bij de iets rustigere nummers dreigde de aandacht af en toe even te verslappen, maar dat is slechts een kleine kanttekening bij the third best gig i've ever seen...

And when the flame becomes routine...

"Het mag een boutade zijn, maar net zoals wijn wordt Confuse the Cat beter met de jaren. Het nieuwe "Kericky" is namelijk de meest intense plaat die de band tot nu toe uitbracht. Enkele bezettingswissels hoeven niet noodzakelijk nefast te zijn voor een groep, zo blijkt tevens uit de even speelse als stevige opener 'Koi'. En vanaf dat punt gaat het alleen maar bergop. 'Get The Bullets' dient zich als een roadsong pur sang en het groovende 'Jackal at 10 O' Clock' brengt op messcherpe manier de meest experimentele kant van Confuse The Cat naar de voorgrond. Want zoveel is duidelijk: muzikaal blijft deze band zichzelf hoorbaar heruitvinden. Geert Plessers en de zijnen bereiken op dat vlak een climax met het afsluitende en om het etiket episch smekende 'Black Birds'. Knappe prestatie!"

Weinig tijd om zelf iets te schrijven, dus pikken we snel even deze recensie uit RifRaf. We hadden met deze nieuwe aanvankelijk iets meer moeite dan met voorganger 'We Can Do It', maar na wat extra luisterbeurten heeft Kericky ons ondertussen helemaal te pakken. Check Confuse The Cat vanavond live, samen met Johnny Berlin, in Trix...